Huissen, december 1997 | zondagmiddag
Voordat we dus losbarsten, wilde ik nog eventjes duidelijk zeggen, dat het attent zijn op wat in de diepte aanwezig is in jezelf, wel een verandering in je leven brengt. Want op het moment dat het zich bij je aandient, is dat beslist niet altijd op het moment dat je er voor klaar bent, dat je bijvoorbeeld op je bankje zit of dat je er tijd voor vrij gemaakt hebt, het kan op elk moment gebeuren.
Zoals vanochtend om kwart over vijf, toen ik de trap afdaalde, was geen gedachte in me hoger. Iets bijzonders. Het betekent dus eigenlijk een attent zijn op dat wat altijd in je aanwezig is, maar wat zich niet aan je vertoont.
En dat betekent dat je dus ook gewoon in de dag, bij allerlei werkzaamheden, gewoon die gedachte met je meedraagt dat het er kan zijn. Dat zal in het begin, zodat de dingen die je aan het doen bent, zul je langzamer gaan doen. Dat is helemaal niet erg, want er zijn een heleboel dingen die niet nodig zijn om te doen.
Maar op den duur wordt het heel gewoon voor je om daar attent op te zijn. En het allerbelangrijkste is die omwending van het verwachten dat het van buiten komt, naar het verwachten dat het van binnen komt. Ik denk dat dat de grootste omkering is.
En dat is iets waar je zelf heel veel aan doen kunt. De vraag doet zich dus steeds voor, wat kan ik er concreet aan doen? En dat is dus voor jezelf weten dat het allerbelangrijkste voor je van binnen komt en niet van buiten. Van buiten kan helpen, maar dan moet het eerst van binnen gekomen zijn.
Als het van binnen gekomen is, kan het door wat je van buiten verneemt, kan het beter verwerkt worden, kan het beter gedaan worden. Maar het blijft dus, de aanvang is van binnen. En dat is een bijna 180 graden omkering.
En nu denk je misschien dat je dan je aandacht voor buiten verliest, nee dat is helemaal niet zo. Je aandacht voor buiten vergroot zich daardoor. Je bereidt je aandacht eigenlijk uit, eerst was die alleen maar hier, dan is die zó, is die aan twee kanten.
Met een overaccent naar binnen toe, omdat je dat helemaal niet gewend bent.
Dat is alles wat ik ervan zeggen wil.
Bovenaan: De ‘Sjoel’ onder de spanten van het D.A.C. in Huissen (foto Ingrid Bakker)